21 Eylül 2012 Cuma

Nasıl başlanır, neler yazılır bilemedim.Aslında yazmak istemedim hiç önce..Sonra içimden geçenleri anlatmak istedim..
9 Eylül günü dedemi kaybettik..
O gün saat 3,5 gibi aradı babam, deden ağırlaştı izin alıp gelin dedi.
Apar topar yola çıktık.Saat 6'yı 20 geçe otobüsümüz terminalden hareket etti,annemi aradım biz çıktık diye.Sesi kötüydü belli ki ağlamıştı.Nasıl dedim ağırlaştı iyice dedi.Dayan dedeciğim dayan dedim içimden..(sırf onu bir kez daha görmek için bunu istemek bencillikti belkide.)Annemin sesinden işkillenmiştim.Ama konduramıyor insan..Yol boyunca sürekli eşime "dedem vefat ederse bana söylerler mi ?" diyip durdum.Dayanamadım,içim bir başka sıkıntılı ve saat 7,5 gibi tekrar aradım annemi, kuzenim açtı,annemi istedim.Anne nolur söyle vefat mı etti dedem dedim..ve içime doğan olmuştu meğer bi önceki telefon görüşmemizden önce çoktan kaybetmiştik dedemi..
Yol geçmedi, bitmedi,uzadı uzadı...
Vardığımızda dedem çoktan yıkanmış ve kefenlenmişti.Yanına çömelip ayaklarını sevdim kefenin üstünden.2 aydır ağrıdan bir yere yerleştiremediği ayakları-bacakları upuzun serilmişti.İçten içe sevindim dedem için.Beyazlar içinde temiz ve huzurlu yatıyordu orada.Sağlığında morga gitmek istemediğini söylediğinden bir gece evde misafir ettik onu,kaldığı odanın klimasını açtık.Hastalığı süresince değil klima,cam bile açtırmayan dedemi o soğuk odada yatırdık bir gece..
Sonra ölüm anını anlattı annem, sabahtan soğumaya başlamış bütün vücudu,saat 3 gibi (bizi aradıkları sırada) Büyük Dayımız uzakta kim var diye sormuş anneme, kızım var dayı demiş annem.Üstünden başından getir bi tane demiş dayı.Annem benim bir kazağı getirmiş.Dedemin yanına koymuşlar.Ağır hasta uzaktakileri beklermiş yoksa....
5,5tan sonra artık son nefeslerini verirken,sevdiği yanında istediği herkes yanındaymış.Birlikte Kuran okumuşlar başında.Hep beraber kelime-i şahadet getirmişler.kardeşim elinden tutmuş,o andan sonra son 2 nefesini alıp vermiş dedeciğim..
Şimdi hep orada gibi..Hasta halinde çok görmediğim için dedemi, hep sağlıklı dinç halini hatırlıyorum..
Bana öğretmenlikle ilgili nasihat edişini....

Ah dedem, ne kadar sevenin varmış, ne kadar emeğin varmış insanların üstünde, koskocaman bir adam hıçkıra hıçkıra ağladı da susturamadılar bir türlü..Sonra sordum babama meğer senin yetiştirdiğin kalfalardan biriymiş..

Dedem
,sensiz öyle hızlı geçiyor ki zaman,sanki sen hep varmışsın, döndüğümde beni karşılayacakmışsın,hemen eve dönüyorum diye bana sitem edecekmişsin gibi..

Mekanın cennet olsun canım dedem.....

2 yorum:

  1. Ah, cok uzuldum! Basiniz sagolsun... Nur icinde yatsin...

    YanıtlaSil

seninde söylemek istediğin birşey varsa lütfen durma,yaz!